|
Ομιλία για Αθανάσιο ΠιστικίδηΘανάσης Πιστικίδης, Ιστορικός - Λογοτέχνης Πρόεδρος της Κοινότητας Ραφήνας Εκ μέρους της οικογένειας του Θανάση Πιστικίδη θέλουμε να ευχαριστήσουμε, εκ βάθους καρδίας, όλους τους συντελεστές αυτής της εκδήλωσης. Για μας η μνήμη του είναι άσβεστη αφού ως σύζυγος, πατέρας, αδελφός ή παππούς ήταν πρώτα και πάνω από όλα Άνθρωπος. Ένας ζεστός, αυθόρμητος και γενναιόδωρος σε αισθήματα άνθρωπος προς όλους και όχι μόνο για την οικογένειά του. Προσωπικά και μόνο όμως θα ήθελα να πω δύο λόγια παραπάνω: Είναι πραγματικά δύσκολο για τον γιο να μιλήσει για τον πατέρα του και μάλιστα για έναν πατέρα που υπεραγαπούσε. Όμως πέρα από τα δυνατά συναισθήματα που σήμερα με πλημμυρίζουν, και με προσήλωση στη λογική ότι η δική μου θέση για τη ζωή και την όποια δράση του πατέρα μπορεί να δώσει σε κάποιους λαθεμένες προσλαμβάνουσες, πιστεύω ότι πρέπει να ειπωθούν λίγες λέξεις ακόμη για την αταλάντευτη μέσα στα χρόνια πολιτική του θέση και προσήλωση στη Δημοκρατία. Μια ιστορία τόσο κοινότυπη για πολλούς Έλληνες, που αθροιστικά μας έδωσε τις μεγάλες στιγμές της Ελληνικής Ιστορίας όπως το έπος της Εθνικής Αντίστασης. ΕΑΜίτης και φλογερός πατριώτης στην διάρκεια της Κατοχής, ανοικτά Κεντρώος μετέπειτα και ξεκάθαρα τοποθετημένος στον φορέα της Αλλαγής στα μεταπολιτευτικά χρόνια. Ένας αγωνιστής της Αντίστασης που ύψωσε πετυχημένα τις δημοκρατικές του καταβολές, δράση και παρουσία απέναντι σ΄ έναν πολιτικό αντίπαλο ¨δίχως μνήμη¨ το 75 στις πρώτες μεταπολιτευτικές αυτοδιοικητικές εκλογές. Ένας άνθρωπος με όραμα για τον τόπο, που αγκάλιαζε με περισσή αγάπη και φροντίδα ό,τι το Τριγλιανό, ό,τι είχε σχέση με τη Ραφήνα. Η ενασχόλησή του με τα κοινά της Ραφήνας ήταν μακροχρόνια και υπηρέτησε τον τόπο αυτό είτε μέσα από Επιτροπές κοινωνικού έργου, είτε ως απλός Κοινοτικός Σύμβουλος, είτε ως Πρόεδρος της Κοινότητας Ραφήνας. Η κοινωνική του προσφορά και η συμβολή του για έργα που έβγαζαν τη Ραφήνα από τη «μιζέρια» του προσφυγικού οικισμού και έβαζαν τα θεμέλια της πόλης που ζούμε και γνωρίζουμε σήμερα, ήταν καθημερινό του μέλημα και φροντίδα σε ίση μοίρα με την οικογένειά του, πράγμα γνωστό για όλους όσους τον ζήσαμε από κοντά. Η προσφορά του λοιπόν στον τόπο, δεν έχει να κάνει μόνο την συγγραφή αυτών των βιβλίων και την ιδιότητα του λογοτέχνη ή του ιστορικού ,που σωστά, του αποδίδουμε σήμερα. Ο Θανάσης Πιστικίδης ήταν πολιτικά δραστήριος, με συγκεκριμένη θέση και δράση, με αποκλειστικό γνώμονα την ανάπτυξη της πόλης που υπεραγάπησε, πόνεσε και με συνέπεια επί σειρά ετών υπηρέτησε. Ένα γνώμονα, που στην λίστα των αξιών του, πάνω απ’ όλους και όλα, είχε αδιαφιλονίκητα γι΄ αυτόν, την πρώτη θέση η Ραφήνα και η Τρίγλια. Θα τολμήσω να πω ότι αυτή η δράση για το καλό της Ραφήνας δεν τιμάται σήμερα. Είναι μάλιστα και άλλοι Ραφηνιώτες, και αναφέρομαι σ΄ ανθρώπους οι οποίοι δεν ζουν σήμερα, που όπως ο Πιστικίδης αφιέρωσαν τα καλύτερά τους χρόνια για την πρόοδο και την ανάπτυξη του τόπου. Όλους αυτούς αξίζει να βρει το Δημοτικό Συμβούλιο τον τρόπο που θα τους τιμήσει. Όλους αυτούς που το 22 ο διωγμός τους έφερε σ΄ αυτήν τη γωνιά της Αττικής που μέσα από κακουχίες, φτώχεια, πείνα, ελονοσία, κατοχή και τόσες δυσκολίες κατάφεραν να ξαναριζώσουν, να δώσουν χρώμα ζωής και ελπίδα στα παιδιά τους. Τα 80χρονα της Ραφήνας ας είναι η αφορμή να βρουν στο τοπικό ιστορικό Πάνθεον τη θέση που τους πρέπει. Έγινε μάλιστα η αρχή την εποχή της Προεδρίας της Κοινότητας του Τάσου Μαλάκη με την ονοματοθεσία κάποιων δρόμων στο νέο σχέδιο. Εκείνο το Κοινοτικό Συμβούλιο της εποχής απέδειξε ότι είχε μνήμη και σεβασμό για τον τόπο και την ιστορία του, ας ακολουθήσουν τέτοια χνάρια και οι σημερινοί. Ας μη θεωρηθεί η παραπάνω προτροπή απαξιωτική για το σημερινό Δημοτικό Συμβούλιο, δεν έχει αυτό το στόχο, δεν είναι ο χώρος και ο χρόνος κατάλληλος, δεν έχω την πρόθεση να θέσω οιουδήποτε είδους διαχωριστική γραμμή. Απλά υπογραμμίζω, και ως ενεργός πολίτης έχω αυτό το δικαίωμα αλλά και το καθήκον, να επισημάνω τη σπουδαιότητα τέτοιων αποφάσεων, γιατί πέρα από την καθημερινή πολιτική διεκυλστίνδα, πέρα από τον καθημερινό αγώνα για μια καλύτερη Ραφήνα, όπως ο καθένας από μας τη φαντάζεται, υπάρχει η Ιστορία αυτής της πόλης και φρόνιμο είναι να την θυμόμαστε, να δίνουμε αφορμές για να την κρατάμε ζωντανή τόσο για τις γενιές που έρχονται αλλά και για τους νέους κατοίκους της πόλης.
Ομιλία Βασίλη Πιστικίδη, στις 2 Νοεμβρίου 2003 |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
