|
Habemus Papam Χρίστηκε μεν Πάπας αλλά φευ … το εκκλησίασμα είναι άλλου θρησκεύματος Η διαδικασία για την επιλογή νέου Πάπα στο Βατικανό έχει ως τελευταία της πράξη, κορύφωση του όλου τυπικού, την εμφάνιση του καγκελάριου – καρδινάλιου, τοποτηρητή του παπικού θρόνου στο κρατίδιο, μαζί με τον νεοεκλεγέντα, στον κεντρικό εξώστη όπου με την φράση «Habemus Papam» (δηλαδή έχουμε Πάπα), θα πει το όνομά του και θα τον παρουσιάσει λευκοντυμένο στα πλήθη των πιστών, στην πλατεία του Αγίου Πέτρου. Η πρώτη δημόσια πράξη του νεοεκλεγέντος Πάπα είναι η ευλογία «urbi et orbi» (στην πόλη και στον κόσμο) από το μπαλκόνι της Βασιλικής του Βατικανό. Δεν γνωρίζω σε ποιο βαθμό κάποιοι θέλουν να προσαρμόσουν τις ενέργειές τους, με το παραπάνω τελετουργικό αλλά η σύμπτωση τη περασμένη Πέμπτη κάποιων γεγονότων συνειρμικά μου θύμισαν τη παραπάνω διαδικασία. Για να μπουν τα πράγματα σε μια σειρά ας ξεκινήσουμε από την αρχή. Την Πέμπτη 22 Ιουνίου 2006, διαβάσαμε στις αθηναϊκές απογευματινές εφημερίδες, την ανακοίνωση της Νέας Δημοκρατίας για το χρίσμα που τελικά πάρθηκε απόφαση να δοθεί και στη Ραφήνα. Την ίδια μέρα υπήρχαν προγραμματισμένες δύο ξεχωριστές εκδηλώσεις από τους διεκδικητές του επίζηλου(;) τίτλου. Η ερμηνεία των δύο παράλληλων εκδηλώσεων που οδηγήθηκαν πολλοί είναι ότι γνωρίζοντας και οι δύο, αφού ο καθένας διαθέτει δικό του κανάλι επικοινωνίας με τα κεντρικά του κόμματος, ότι επίκειται η πολυπόθητος ανακοίνωση, αποφάσισαν τη διοργάνωση μιας εκδήλωσης, ώστε υπερηφάνως, να ανακοινώσουν «urbi et orbi», το «Habemus Papam», καθείς για τον εαυτό του. Η απόφαση αυτή του Κυβερνητικού κόμματος δεν μπορεί παρά να προκάλεσε εντύπωση σ’ αυτούς που ασχολούνται με τα δημοτικά δρώμενα. Είναι σίγουρα δύσκολο αν όχι σπάνιο για ένα κόμμα να προσπαθεί να χωρίσει στα δύο τον κόσμο του, αλλά να που μερικές φορές το καταφέρνει…! Πως αλλιώς να πιστέψουμε ότι σε μια αυτοδιοικητική εκλογική μάχη τώρα, που στις περισσότερες πόλεις του ανάλογου ειδικού βάρους της Ραφήνας, ο δημότης έστω και αν ανήκει σε κάποιο πολιτικό φορέα αφήνεται να επιλέξει ο ίδιος ποιον συνδυασμό θα υποστηρίξει, να έρχεται ένα σοβαρό κόμμα και να διχάζει με τις επιλογές του. Δεν μπαίνουμε σε κανενός είδους πειρασμό ώστε να κρίνουμε την απόφαση όσον αφορά αυτή καθ αυτή τη συγκεκριμένη επιλογή. Τα ίδια θα γράφαμε αν η επιλογή ήταν αντίστροφα. Αυτό που πραγματικά φαίνεται περίεργο είναι ότι ενώ δια στόματος του κ. Λ. Ζαγορίτη, Γραμματέα του κόμματος, «επιλέγουμε τους καλύτερους, τους ικανότερους, αυτούς που έχουν γνώση των τοπικών θεμάτων, μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα και δυνατότητα ν’ αντιμετωπίσουν τα προβλήματα»,(συνέντευξη στον «Αγγελιοφόρο της Κυριακής», 25 Ιουν 2006), ερχόμαστε στη περίπτωση της Ραφήνας όπου απονέμουν το χρίσμα, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους μια ήδη σχηματισμένη κίνηση πολιτών. Η στήριξη ενός κόμματος σε κάποιον έχει να κάνει κατά μείζονα λόγο σύμφωνα με τον κ. Ζαγορίτη, με το πρόγραμμά του και σίγουρα την πολιτική του τοποθέτηση. Εδώ λοιπόν μπαίνει ένα τεράστιο ερώτημα ποιος εκ των δύο συνδυασμών παρουσίασε ένα σχέδιο προγράμματος ώστε να υπάρξει σύγκριση και επιλογή; Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με την «πρόκριση» αυτού που έχει τις καλύτερες διασυνδέσεις με τα παραπάνω κλιμάκια ή τους υπουργικούς προθαλάμους; Όμως ο δημότης της Ραφήνας, αλλά και κάθε πόλης, για να αποφασίσει τι θα κάνει τον Οκτώβρη, θέλει να ακούσει θέσεις, να αξιολογήσει προτάσεις, να αποτιμήσει έργο, να συγκρίνει τα παραπάνω, να ζυγίσει υποψηφίους και τότε θα αποφανθεί δια της ψήφου στη κάλπη. Δεν είναι οι τοπικές εκλογές πρόκριμα εθνικών εκλογών, όπως πολλές φορές έχουμε τονίσει, ο πολίτης έχει προσδώσει πια πολλούς βαθμούς ελευθερίας στην επιλογή του από τις όλο και σε χαμηλότερους τόνους κομματικές ρετσέτες. Οι δημοτικές εκλογές έχουν να κάνουν με την ικανότητα στη λύση προβλημάτων καθημερινότητας και με τον αναπτυξιακό σχεδιασμό σε τοπική κλίμακα. Το μεγάλο προτέρημα της αυτοδιοίκησης είναι η αμεσότητα που υπάρχει στο τετράπλευρο με κορυφές τον Δήμο, τον Δημότη, το Πρόβλημα και τη Λύση. Μια αμεσότητα που οδηγεί στην κάλπη τον δημότη-εκλέκτορα χωρίς να χρειάζεται έξωθεν παραινέσεις αφού ζει από κοντά, έχει δικιά του, μοναδική, αντίληψη για το τι συμβαίνει στο Δήμο. Έχει επομένως την δυνατότητα να επιλέξει με ξεκαθαρισμένη εικόνα στο μυαλό του τη τοπική διοίκηση. Χαρακτηριστικό του κλίματος είναι και το άρθρο-παρέμβαση του κ. Άγγελου Λάσκαρη στην «Ανατολική Ακτή» της περασμένης εβδομάδας, που τάραξε τα νερά. Βέβαια ο αρθρογράφος, όπως και άλλοι προβληματισμένοι αλλά συνάμα ευφυείς πολιτικά «κεντροδεξιοί» (κατά τον ορισμό του), σίγουρα έχουν αντιληφθεί ότι χρίστηκε μεν Πάπας αλλά φευ το … εκκλησίασμα είναι άλλου θρησκεύματος όπως αποδείχθηκε και στις προηγούμενες εκλογές! Αν αντλήσουμε στοιχεία από τα εκλογικά αποτελέσματα του 2004, όση φρεσκάδα μπορεί να έχουν σήμερα, οι επικρατούσες «θρησκευτικές πεποιθήσεις» στη πόλη ομολογουμένως δείχνουν εντός του «εκκλησιάσματος» της Ραφήνας μια πλειοψηφία «ρωμαιοκαθολικών» που εμπιστεύονται ίσως το Βατικανό για τις εθνικές εκλογές, αλλά σίγουρα είναι … καθολικά διαμαρτυρόμενοι όσο αφορά τα δημοτικά πράγματα!
Βασίλης Πιστικίδης |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
