|
Επίσκεψη στην Τρίγλια ΒιθυνίαςΑξιωθήκαμε να μεταλάβουμε στη Παντοβασίλισσα από το χέρι του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου Η επίσκεψη μας στη Τρίγλια Βιθυνίας Μικράς Ασίας (είναι το σημερινό Trilye ή Zeytinbagi=ελαιότοπος, δεξιά της εισπλέοντας το Κιανό κόλπο στη Προποντίδα ), μετά από πρωτοβουλία του Δήμου Ραφήνας, μπορεί να χαρακτηριστεί προσκύνημα για όλους από μας τους πιο νέους Ραφηνιώτες που με χαρά συμμετείχαμε. Αν μάλιστα αναλογισθεί κανείς ότι η επίσκεψη αυτή συνδυάστηκε, κατόπιν ενεργειών του Δημάρχου Ραφήνας κ. Κεχαγιόγλου και του Μητροπολίτη Μεσογαίας κ.κ. Νικολάου, με την παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου που χοροστάτησε σε λειτουργία την οποία, βουβοί από την ιερότητα των στιγμών και συγκινημένοι παρακολουθήσαμε, στον Ιερό Ναό της Παντοβασίλισσας, καταλαβαίνετε την συναισθηματική φόρτιση, τις μνήμες που ξετυλίχτηκαν σοκάκι το σοκάκι, την ανείπωτη αίσθηση να νοιώθεις ότι περπατάς στο χώμα που 82 χρόνια πριν πατούσαν οι παππούδες σου. Μοιράστηκαν μαζί μας την Βυζαντινή ψαλμωδία και ο ιερέας Δημ. Κατηρλής Τριγλιανός της διασποράς, πρωτοπρεσβύτερος του Ι.Ν. Αγ. Γεωργίου Φιλαδέλφειας ΗΠΑ, που ήρθε στη Τρίγλια για τον ίδιο με μας λόγο, ο Μητροπολίτης κ.κ. Νικόλαος καθώς και ο δικός μας εφημέριος πατέρας Γεώργιος Κωνσταντακόπουλος ( η ευχάριστη έκπληξη της εκδρομής, ένας παπάς που όλοι μας πρέπει να βοηθήσουμε στο έργο του). Η λειτουργία στα χαλάσματα -για την ακρίβεια - του Ι.Ν. της των Πάντων Βασίλισσας, ήταν η κορύφωση της προσκυνηματικής μας επίσκεψης, ήταν στιγμές κατανυκτικές, στιγμές μοναδικές, στιγμές που αξιωθήκαμε να ζήσουμε και με συγκίνηση μεταλάβαμε από το χέρι του άξιου αυτού Ιεράρχη . Η μοναδικότητα αυτή, δηλαδή η παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη και η Κυριακάτικη πρωινή λειτουργία στη Παντοβασίλισσα (ας σημειωθεί ότι θεωρείται παγκόσμια η πρώτη ή από τις πρώτες εκκλησιές που ποτέ οι τοίχοι της αγιογραφήθηκαν ! ), ήταν η ειδοποιός διαφορά και το ποιοτικό πλεόνασμα που κάνει ξεχωριστή την επίσκεψη αυτή. Θα ήταν πράγματι ακόμα καλύτερα να μπορούσαμε να παραμείνουμε πολύ περισσότερο στη Τρίγλια να περιδιαβούμε όλες τις γειτονιές της να προσκυνήσουμε σ’ όλες τις εκκλησιές της και τα μοναστήρια (3 ήταν γύρω από το χωριό, να γευθούμε τα ψάρια (το περίφημο τριγλί=μπαρμπούνι), τις ελιές, το λάδι της (είκοσι ελαιοτριβεία είχε τότε το χωριό). Ο χρόνος όμως ποτέ δεν αρκεί για τα ευχάριστα, ίσως γι αυτό να μένουν βαθιά και γλυκο-χαραγμένα στη μνήμη. Αναχωρήσαμε την Παρασκευή 12 Νοέμβρη και τη πρώτη μέρα ξεναγηθήκαμε στη Κωνσταντινούπολη, ενώ την επομένη μετά από επίσκεψη στο Οικουμενικό Πατριαρχείο στο Φανάρι ξεκινήσαμε για Προύσα. Την Κυριακή το πρωί φύγαμε για τα τελευταία 40Km που απομένουν για τη Τρίγλια. Η αναφορά αυτή δεν στοχεύει να περιγράψει τη εκδρομή αλλά να επισημάνει αυτό που σίγουρα έχετε ακούσει από φίλους και γνωστούς ( ή το έχετε νοιώσει και σεις) όταν επισκέπτεσαι τη Πόλη. Η Βυζαντινή πρωτεύουσα, η Βασιλεύουσα, το δέος μπρος στην Αγία Σοφία, η ανατριχίλα όταν σου δείχνουν τη Κερκόπορτα, η ομορφιά του Βόσπορου, η σφιγμένη καρδιά όταν δρασκελίζεις την εξώπορτα του Πατριαρχείου είναι από μόνα τους ικανά να σε αγγίξουν. Είναι όμως λίγα, ελάχιστα στον πλούτο ψυχής που σε πλημμυρίζει όταν από το λόφο της Σταυροπηγής αντικρίζεις το χωριό σου, το τόπο σου, το ¨μερά¨ της Τρίγλιας, το παράδεισο των παππούδων σου! Εκεί που το έδαφος ήταν τόσο εύφορο και τόση η γεωργική αξιοσύνη τους που κατά τα λεγόμενά τους: ¨οι ελιές ήταν μεγάλες σαν σύκα¨, και εκεί που ¨τα σύκα ήταν μεγάλα σαν μήλα¨…! Η δημοσιά από τα Μουδανιά (περνά από τη Σιγή) και σε 12 Km προς τα δυτικά, οδηγεί στη Τρίγλια (κωμόπολη αρχαιότερη και από αυτή ακόμα τη Προύσα, την πρώτη πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αφού στη θέση της ήταν το Βρύλλειον τον 5 π.Χ. αιώνα). Μόλις περάσεις το μεγάλο τζαμί του χωριού συναντάς κάθετα τον ¨ντερέ¨, δηλαδή τον κεντρικό δρόμο της Τρίγλιας που αριστερά συνεχίζει διασχίζοντας το χωριό για την επόμενη πόλη ενώ δεξιά κατηφορίζει στη θάλασσα. Ο ¨ντερές¨ ήταν το ρέμα του Πλατανιά που διέσχιζε κάθετα ως προς τη θάλασσα τη παλιά Τρίγλια και κατά μήκος του ήταν τα περισσότερα μαγαζιά. Η Τρίγλια, κτισμένη σε δύο λόφους ( της Σταυροπηγής και της Κορακοφωλιάς) αριστερά και δεξιά του ¨ντερέ¨ όπως τον περπατά κανείς ξεκινώντας από τη παραλία. Ξεχωρίζει μέσα στο χωριό το επιβλητικό αλλά ερειπωμένο 3-όροφο και οκτατάξιο τότε σχολείο, το ¨Ζαρίφειο Εκπαιδευτήριο¨ που μόρφωσε γενιές Τριγλιανών (ένα μόνο από τα έργα που προσέφερε το μέγα τέκνο της Τρίγλιας, ο εθνομάρτυρας Άγιος Χρυσόστομος Μητροπολίτης Σμύρνης ). Οι Έλληνες κάτοικοι της Τρίγλιας ήταν περίπου 1500 οικογένειες το 1922 (ενώ υπήρχαν και 30 οικογένειες Τούρκων) αλλά ας αναλογιστούμε ότι κατά τον πρώτο διωγμό στη Προύσα (Ιούλιος 1915 με Νοέμβριο 1918) επέστρεψαν στη Τρίγλια ¨χίλιοι λειψοί¨ όπως έλεγαν οι παππούδες. Υπήρχαν στο χωριό πέντε εκκλησιές (χωρίς να υπολογίζουμε αυτές των μοναστηριών ή τα ξωκλήσια ) από τις οποίες οι τρεις είχαν κάθε Κυριακή λειτουργία η Παντοβασίλισσα, ο Αγ. Γεώργιος και ο Αγ. Στέφανος (τόπος λατρείας για τους σημερινούς κατοίκους αφού μετατράπηκε σε τζαμί το Fatih Mosque). Είναι εκπληκτική η ταχύτητα που τρέχει ο χρόνος όταν ζεις το όνειρο, όταν νοιώθεις τον αέρα που σε φυσά στο πρόσωπο χάδι της πατρικής ανάσας, είναι δύσκολο να περιγράψεις ένα τόπο που αν και τον αντικρίζεις πρώτη φορά, βουρκώνεις.
Δημοσιεύθηκε το Νοέμβριο του 2004, |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
